PRZED 1945 R.

Choć budynki Szkoły Podstawowej nr 2 – „Główny” oraz „Pod Zegarem” to dwa odrębne obiekty, mają jednak wspólny wątek w swojej historii. Teren, na którym się znajdują dopiero w 1907 roku został włączony w granice Kwidzyna. Wcześniej należał on do gminy o nazwie Pola Maryjne (niem. Marienfelde). Już w 1822 r. powstała tam szkoła, która jednak wkrótce przestała funkcjonować. W 1847 r. gmina ponownie otrzymała budynek szkolny, który stanął na terenie gdzie później zbudowano Szkołę Rolniczą (dziś znajduje się tam „Budynek pod Zegarem”). Środki na budowę szkoły w dużej części przekazał kupiec o nazwisku Adler z Królewca. Założona przez niego fundacja wypłacała też 100 talarów rocznie na pensje nauczycieli. Na cześć fundatora szkoła otrzymała nazwę: Szkoła Adlera (niem. Adlerschule). W 1867 r. rozpoczęto starania o włączeniu szkoły do miasta. Marienfelde należała do uboższych gmin i liczyła wówczas 1037 mieszkańców (292 rodziny, z tego: tylko 25 rodzin urzędników kwidzyńskich, a 38 rodzin nie mogących płacić podatku i 29 rodzin miejscowych biednych). Magistrat Kwidzyna podanie wówczas odrzucił, tłumacząc, że  utrzymanie placówki jest zbyt kosztowne. W 1904 roku historia się odwróciła. Tym razem magistrat wystąpił o włączenie szkoły do miasta z uwagi na to, że w Marienfelde osiedlało się wówczas dużo rodzin urzędniczych. Gmina podanie odrzuciła. Ostatecznie szkoła weszła pod administrację miejską 24 kwietnia 1907 r.
          Ponieważ wkrótce stary budynek okazał się za mały, a teren potrzebny pod budowę linii kolejowej Kwidzyn - Prabuty, rozpoczęto budowę nowej szkoły przy Damaschkestrasse – dzisiejszej ulicy Staszica, nr 16. Budynek wzniesiony kosztem miasta, oddano do użytku w 1908 r. Szkoła Ludowa Marienfelde (tak brzmiała jej nazwa) była nowocześnie wyposażona, na parterze mieściły się 4 sale lekcyjne i pokój rektora, na piętrze 2 sale i pokój nauczycielski.  W suterenie znajdowały się łaźnie, w których dzieci po lekcjach wychowania fizycznego mogły korzystać z pryszniców – było to wielką rzadkością w tych czasach. Szkoła nie miała kuchni, ale posiadała coś, o czym uczniowie jeszcze dziś opowiadają z podziwem – ogród szkolny. Każdy uczeń miał swoje grządki, które sam uprawiał i za które był odpowiedzialny. Zajęcia w ogrodzie były jakby oddzielnym przedmiotem nauczania, z którego uczniowie otrzymywali oceny. Nauka w szkole trwała 4 lata.
           W 1932 r. do szkoły uczęszczało 245 uczniów, w tym 244 wyznania ewangelickiego. Do jesieni 1940 r. była to Szkoła Ludowa dla Chłopców i Dziewcząt, później Szkoła Ludowa dla Chłopców, gdyż dziewczynki zostały przeniesione do szkoły, która znajdowała się przy dzisiejszej ulicy Sokolej.
          Budynek przy ul. Staszica 16 zbudowano w stylu eklektycznym z elementami neogotyku. Jest on charakterystyczny dla architektury gmachów użyteczności publicznej z pocz. XX wieku, wzniesiony według indywidualnego projektu ze starannie opracowanym detalem elewacji, dekoracyjną stolarką drzwi zewnętrznych i wewnętrznych.